ก่อนจะอ่านให้ดู hits ก่อนนะค่ะ ขอบคุณมากค่ะที่มาเยี่ยม >w< นะค่ะ

ครั้งนี้เลขสวยมากขอบคุณค่ะ

วันนี้ก็อัพฟิคอีกแล้ว แหะๆๆก็เป้นน้องเป็ดใต้ต้นหริวนั้นแหละค่ะ>w<(หลงไหลคู่นี้ไปนานแล้ว กร๊าซซซซ)

อ่ะมันอาจจะอยาวสักหน่อยแต่ไม่เป็นไรนะค่ะ^^"

เอาล่ะอ่านเลย โกๆๆๆ

*************************************************

วันที่ฝนตกไหลลงที่หน้าต่าง เกิดเสียงดังปานฟ้าถล่มที่คฤหาสน์คิโดะ

นายนั้นแหละที่ต้องไป

นายตั้งหากที่ต้องไป

งั้นนายก็ไปสิ

นายสิต้องไป !!

นายสิไป !

นายนั้นแหละไป!!!!!!!

ชายหนุ่มผมสีนิลเดินออกมาจากห้องนอนของตน ตรงไปยังห้องนั่งเล่นอันเป็นแหล่งกำเนิดเสียง ซึ่งมันทำให้เขานอนไม่หลับ ชิริวเปิดประตูโผล่หน้าเข้าไปดูอย่างเสียมิได้

.....ไอเย็นยะเยือกกระแทกเต็มใบหน้าพร้อมกับรังสีอำมหิตที่โพยพุ่ง.....

ชิริวจ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างสงสัย

ภาพตรงหน้าเฮียวกะและเซย์ย่าขลึงตาใส่กันปานจะกลืนกิน รวมทั้งปล่อยรังสีอาฆาตแข่งกันโดยไม่สนใจผู้ที่มาใหม่ ทางซ้ายมือของเฮียวกะมีชุนผู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดยืนอยู่ห่างๆทำหน้าซีดเผือก

..... ท่าทางสถานการณ์จะไม่ธรรมดาซะแล้ว .....

ชายหนุ่มผมดำขลับเดินเข้าไปหาผู้รู้เห็นสถานการณ์ตั้งแต่แรกเริ่มจนปัจจุบัน

ชุนเกิดมันเกิดอะไรขึ้น !?

ชิริว! นายช่วยไปห้ามทั้งสองคนหน่อยสิ

ผู้เห็นเหตุการณ์หันมาพูดอย่างร้อนรนโดยที่ไม่ได้ฟังคำถามขอคนตรงหน้าเอาซะเลย

นัยน์ตาสีดำชายตามองดูนายเป็ดน้ำแข็งกับไอ้ม้าบินที่ดูจะเถียงกันไม่เลิกด้วยคำเดิมๆ

ชายหนุ่มแอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนชายตากลับมาสบกับผู้ที่จะเล่าเรื่องต่างๆให้เขาเข้าใจได้ไม่มากก็น้อย

ใจเย็นๆก่อนชุน...มันเกิดอะไรขึ้น ? ชิริวเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เอ่อ...คือ... ชุนรวบรวมสติทั้งหมดก่อนจะเล่าออกไป

คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้นะชิริว พอดีว่าทัตสึมิยะน่ะ เขาวานให้เฮียวกะมาบอกกับเซย์ย่าให้ไปซื้อของให้คุณหนูหน่อยนะ แต่เซย์ย่าไม่ยอมด้วยเหตุผลที่ว่าฝนมันตกหนักเลยไม่อยากออกไปไหน แถมยังบอกให้เฮียวกะไปซื้อแทนเสียอีก ก็เลยทะเลาะกันน่ะ

คิดผิดถนัด

..... นี้มันสถานการณ์ที่สุดแสนโคตรธรรมดาเลย .....

ชิริวรู้สึกเหนื่อยใจอย่างไม่มีเหตุผล แต่ดูจากสภาพปล่อยไว้เช่นนี้ไม่ดีแน่

ชายหนุ่มตัดสินใจเดินเข้าไปหาสองคนนั้น

ทัตสึมิยะบอกว่าคุณซาโอริสั่งให้นายไป นายต้องไป ! เฮียวกะเริ่มหัวเสียเมื่อคนตรงหน้าเป็นไปไม่ได้ดั่งใจเขา

คุณซาโอริไม่ได้มาสั่งฉันเองนิ ทำไมฉันต้องไปทำตามลมปากที่ทัตสึมิยะบอกนายด้วยล่ะ เซย์ย่าที่นั่งๆนอนๆอยู่บนโซฟาเฉาะเลาะกลับ

ชายหนุ่มผมทองอยากแช่แข็งคนตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด แต่ยังคงเก็บอารมณ์นั้นไว้ซึ่งดูเหมือนใกล้จะประทุขึ้นทุกทีแล้ว

ไหนๆเจ้าทัตสึมิยะก็ฝากนายมาพูด งั้นนายไปแทนฉันแล้วกัน

จะให้ฉันบอกอีกกี่ครั้งว่านายต้องไปน่ะ หา ! เฮียวกะขึ้นเสียงอีกครั้ง

งั้นจะให้ฉันพูดอีกกี่ทีว่า ให้นายไปแทนฉัน เซย์ย่ายิ้มเยาะเน้นเสียงตรงประโยคสุดท้าย

เซย์ย่า... ! แก... !! เฮียวกะโกรธจัดสุดจะทนกำหมัดแน่นเตรียมตัวจะพุ่งเข้าใส่

หยุดแค่นั้นแหละทั้งคู่

เสียงที่แทรกขึ้นทำให้เฮียวกะหยุดชะงัก นัยน์ตาสีฟ้าและสีน้ำตาลหันไปสบยังแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ

ท่ามกลางบรรกาศดำทะมึนผู้ที่เข้ามาจึงตกเป็นผู้ตั้งสงสัยโดยปริยาย

ซึ่งไม่มีใครนอกจากชิริวที่ยืนจังก้าท่ามกลางบรรกาศชวนอยู่ห่างยิ่งหนัก

เถียงกันทำไม เฮียวกะนายเองก็ยอมๆเซย์ย่าไปเถอะ ส่วนนายเซย์ย่าจะขัดคำสั่งของคุณหนูหรือไง !? ชิริวพูดยืนกอดอกมองทั้งสองอย่างอนาทใจ

ฉันไม่ได้ขัดคำสั่งคุณซาโอรินะ แต่คุณซาโอริไม่ได้มาสั่งฉันโดยตรงจะไปทำไมกัน ? คำเถียงข้างๆคูๆทำให้ชิริวถึงกับอ่อนใจ

แล้วที่สำคัญทัตสึมิยะเป็นคนมาพูดด้วยแล้ว คำของมันเชื่อถือไม่ได้หรอก

เซย์ย่ามันจะมากไปแล้วนะ ! แค่ไม่ต้องการจะไปซื้อของ นายก็ไม่ควรจะไปดูหมิ่นคนอื่นเขา เฮียวกะหลังจากเงียบมาสักพักเริ่มขึ้นเสียงบ้าง

ฉันบอกไปตั้งหลายครั้งแล้วว่าให้นายไปซื้อไง ไหนๆก็บอกนายแล้วนิ จอมขี้เกียจอันดับหนึ่งชายตาไปยังหนุ่มผมทองซึ่งดูเหมือนเจ้าตัวจะรู้ตัว

เซย์ย่า !!!!

พวกนายทั้งสองคนพอสักทีเถอะ ! ชิริวแทรกเสียงขึ้นอีกครั้ง ถ้ามันมากเรื่องนัก ฉันไปซื้อให้ก็ได้

เฮียวกะหันควับไปทางชิริวแต่ถว่าอีกคนหนึ่งกลับตาเป็นประกาย

ไม่ได้นะชิริว ! เขาให้เซย์ย่าก็ต้องเป็นเซย์ย่าสิ นัยน์ตาสีฟ้าสดบ่งบอกถึงความไม่พอใจและไม่เข้าใจอย่างมาก

จริงนะชิริว จริงๆนะ เฮียวกะเหล่สายตามองมาทางเซย์ย่านิดๆขอบอกว่าท่าทางมันน่าหมั่นไส้มาก

จริงสิ เอาเถอะเฮียวกะ ไม่งั้นจะเถียงกันไม่จบสิ้น ชิริวพูดอย่างมีหลักการ แต่ดูท่าทางว่าพ่อเป็ดน้ำแข็งจะไม่ยอม

ไม่ได้ๆยังไงก็ต้องเซย์ย่า

ดีแล้วล่ะชิริว นายไปเถอะ แล้วตัวฉันเองจะได้นอน ว่าแล้วตบหมอนบนโซฟาสองสามทีแล้วเอาหน้าซุกลงไปในทันใด

สภาพในใจของหงส์ขาว ภูเขาไฟเริ่มจะประทุอีกคร่าเนื่องจากไอ้จอมขี้เกียจมันทำตัวได้น่าถีบส่งลงไปนอนกับพื้นเสียจริง

ถ้าชิริวจะไปผมขอไปด้วยได้ไหม ? เสียงหวานลอยมาแต่ไกล ทุกคนหันไปตามเสียงนั้นเว้นแต่เซย์ย่าที่แค่ชายตามองเท่านั้น

หืม... ! นายจะไปทำไมละชุน ? ชิริวถามว่าสงสัย

ผมว่าฝนมันตกหนักมากเลยนะ เพื่อรายการของจะเยอะ ให้ผมไปช่วยถือของดีกว่าไหม บุรุษหน้าหวานยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน

อืม...มันก็ได้นะ ชิริวยิ้มตอบแก่ชุนเช่นกัน

สรุปนายจะไปกับชุนใช่ไหม ? เซย์ย่าหันมาถามให้แน่ใจ ในขณะที่หน้ายังคงซุกกับหมอนใบนุ่ม

เพื่อไม่ให้เสียเวลา....... ก่อนที่ชิริวจะจบประโยคแต่ทว่ามีใครบ้างคนได้เปิดประตูออกไปจากห้องเสียแล้ว

ชายหนุ่มหันตามออกไปในทันที

เฮียวกะนายจะไปไหน !? ชิริวตะโกนตามหลังแต่คนข้างหน้าเพียงแค่หยุดเดินแล้วเหล่สายตามามองเท่านั้น

.....ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ.....

เฮียวกะ... ? ชิริวเรียกชื่อคนตรงหน้าออกมาทำลายความเงียบอันหน้าอึดอัด

จะไปซื้อของ เด็กหนุ่มลูกครึ่งรัสเซียตอบสั้นๆ

ฉันบอกแล้วไงว่าจะไปซื้อให้น่ะ ? นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องชายหนุ่มผมทองอย่างไม่เข้าใจ

ฉันไม่อยากทำให้พวกนายต้องลำบาก จบประโยคเฮียวกะเริ่มเลื่อนตัวอีกครั้ง

เดี๋ยวก่อนซิ !? เฮียวกะ ! ไม่ทันจะได้อธิบายเรื่องให้กระจ่าง ชายหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าหยิบร่มเดินออกนอกคฤหาสน์ โดยไม่สนใจเสียงตะโกนเรียกชื่อครั้งแล้วครั้งเล่าของคนข้างหลัง

ชายหนุ่มผมดำขลับส่งสายตามองไปยังหนุ่มผมทองอย่างไม่เข้าใจไปจนสุดสายตา

******************************

ช้าจังเลยนะเฮียวกะน่ะ ชุนพูดออกมาลอยๆพล่างดูสายฝนที่ท่าทางจะไม่มีวันหยุด

เดี๋ยวก็คงมาเองแหละ แต่ฉันว่าคงแวะไปหาสาวที่ในล่ะมั้ง เซย์ย่านอนขี้คร้านพูดพล่างทำหน้าทะเล้น

ฉันว่าคนที่จะทำแบบนั้นคงจะเป็นนายมากกว่า ชิริวพูดออกมาบ้างหลังจากเงียบไปได้พักใหญ่

ปากเสียน่าชิริว จอมโวยวายทำหน้างอนโดยที่ไม่ได้ดูว่ามันไม่ได้เข้าตัวเองเลย

คนที่ปากเสียนั้นมันนายตั้งหาก ชิริวละสายตาหนังสือลุกออกจากเก้าอี้หันตัวเดินไปทางประตูห้อง

เฮ้ ! ชิริวนายจะไปไหนน่ะ ? เซย์ย่าตะโกนถามตามหลังคนที่เพื่อออกไป แต่ทำตอบที่ได้กลับเป็นเพียงความเงียบเท่านั้น

ท่ามกลางเม็ดฝนที่โปรยปรายลงอย่างหนัก แทบจะไม่เห็นทางเดิน ชายหนุ่มผมสีนิลยาวสลวยตามหาผู้ออกไปซื้อของอย่างไม่เต็มใจด้วยความร้อนรน

ในขณะนั้นเองก็คิดในใจเงียบ

จะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ! รู้งี้ออกตามไปด้วยก็ดีแล้ว!! จะเกิดอะไรกับเฮียวกะหรือเปล่า!!! ถ้าเป็นอันตรายถึงขั้นเสียพรหมจรรย์น่ะแย่นะสิ !!!! ยังไม่ได้แอ้มเลยนะเฟ้ย !!!!!! เพราะงั้นใครหน้าไหนก็อย่าหวัง!!!!!! แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ...............@#%***#@!%& ชายหนุ่มด่าทอนตนเองเมื่อเริ่มรู้สึกตัวว่าคิดเลยไปไกลแบบกู่ไม่กลับ ชิริวส่ายหัวสลัดความคิด

ทั้งมวลออกไป ในใจมีเพียงแค่ขอให้พบเฮียวกะเร็วที่สุดเพียงเท่านั้น

แม้มีผู้คนเดินอยู่ประปราย แต่สายฝนที่เทลงมาอย่างหนักและดูท่าจะลงมาหนักกว่าที่ออกมาในตอนแรกเสียอีก เป็นอุปสรรค์ไม่น้อยสำหรับชายหนุ่ม ในการตามหาคนเพียงคนเดียว

ชายหนุ่มแทบจะมองไม่เห็นทางเดินเลย แล้วตัวเขาเองก็ไม่ได้พกร่มออกมาด้วย ชายหนุ่มเริ่มจะรู้สึกหนาวกับอากาศรอบข้างแล้วบ้าง

ชายหนุ่มสังเกตเห็นคนๆตัวประมาณเท่าคนที่เขานึกถึงอยู่ แม้จะเห็นแค่ข้างหลังก็เถอะ ชิริวรีบเดินเข้าไปทักทันที

เฮียวกะ ชายหนุ่มเข้าไปแตะหลังคนข้างหน้า คนข้างหน้าหันมาอย่างช้าๆ

!!!!????

นัยน์ตาสีดำเบิกกว่าหน้าซีด เมื่อคนที่เขาทักหันหน้ามามอง

มีอะไรเหรอฮ้า ?

เหวอ !!!!!!!!!!!!!

ไอ้ที่ทักมันกะเทย !!!!!! กะเทยแบบว่ากะเทยยักษ์บักลั่นตัวดำถึก !!!

ต๊าย...! น่ารักเสียจริง จะมาเอาอะไรกับพี่เหรอฮ้า ?~ กะเทยถึกหัวล้านยื่นหน้าเข้ามาไกล

ชิริวถอยหลังทันทีอย่างรวดเร็ว

ไม่มีอะไรครับ...ผมแค่ทักคนผิด

แหม... ! อย่าทักผิดบ่อยนะ เขาเขินน้าจ๊ะตัว ~~~~ ท่าทางกระตุ้งกระติ้งทำให้ชิริวอยากจะอ้วกออกมาตรงนั้น

ว่าแค่เราน่ะ .....ว่างจะไปโรงแรมกับพี่ไหม คุณนายถึกยิงคำถามออกมาได้น่าตอบมาก

ชายหนุ่มหน้าซีดเผือกร่ำร้องบวกอยากจะร้องไห้เป็นสายเลือด

วันนี้ตรูจะโดนกะเทยควายกินจริงหรอฟะ !!!!!

ผ.....ผม.....ขอตัวก่อนนะคร้าบ !!!!! ชิริวหันหลังเดินออกไปจากที่ตรงนั้นอย่างรวดเร็ว

อะไรกัน...จะชวนไปดื่มกาแฟที่โรงแรมแถวนี้สักหน่อย ! สาวประเภทสองพูดอย่างน้อยใจ เดินจากไปท่ามกลางสายฝน

ชิริวเดินตัวเปียกปอน เปลี่ยนจะเดินธรรมดาเริ่มเร่งเดินให้เร็วขึ้น เปลี่ยนจากการเดินเร็วขึ้นเป็นกึ่งเดินกึ่งวิ่ง รู้สึกมันจะชักช้าไม่ทันการเลยวิ่งอย่างสุดกำลังเพื่อจะตามหาเฮียวกะให้ได้เร็วที่สุด

...นายไปอยู่ไหน เฮียวกะ !?...

****************************

ชั่วเวลาพ้นผ่านไปอย่างยาวนาน ฝนฟ้ายังคงไม่เต็มใจตกหนักขึ้นอีก เป็นการกลั่นแกล้งหรือเยาะเย้ยที่แค่เพียงคนคนเดียวยังหาไปได้งั้นหรือ !?

ทั้งที่เป็นคนสำคัญ.....

.........

ชิริวกัดริมฝีปากขบกรามแน่น เจ็บใจที่ไม่สามารถหาในสิ่งที่ต้องการได้ ชายหนุ่มเดินใจลอยก้มหน้าอย่างหมดหวัง

...จะไม่มีความหวังเลยหรือไงนะ...

นัยน์ตาสีดำมองไปยังบ่อน้ำพุของสวนสาธารณะที่ไม่มีน้ำพุ่งขึ้น ตรงนั้นมีที่นั่งพอดี อย่างน้อยขอแค่พักให้หายเหนื่อยใจหน่อยก็ยังดี

เฮียวกะ... ชิริวพูดออกมาลอยๆแต่ด้วยความเหม่อทำให้เขาเข้าไปชนกับคนอื่น

อ่ะ... ! ขอโทษครับ แรงกระแทกที่ไหล่ทำให้เขาได้สติ

ถึงจะแค่เศษเสี้ยวของวินาทีนั้น เขาเห็นว่าผู้ที่อยู่ในร่มมีผมสีทองประกายยาวเลยบ่า

เฮียวกะ... ชิริวเอ่ยชื่อซ้ำอีกครั้ง

คนถูกทักทำท่าเหมือนจะหันกำลังมา แต่ทว่า...กลับออกตัววิ่งหนีไป ด้วยความไวกว่าชายหนุ่มผมสีนิลคว้างข้อมือได้ไว้ทัน

เฮ้... ! เฮียวกะนายจะฉันหนีทำไมล่ะ !? คนตรงหน้าไม่ตอบอะไรและยังคงไม่หันมา ตัวร่มที่อยู่ด้านหน้าปิดบังหน้าตาของคนดื้อรั้นเอาไว้

หันมาสิเฮียวกะ

ยังคงเงียบไม่แสดงท่าทีอะไร

เฮียวกะ...หันมาเดี๋ยวนี้ ชิริวเริ่มขึ้นเสียงสูงขึ้น คำตอบยังคงเป็นความเงียบและอีกฝ่ายเริ่มสะบัดแขนออก

ท่าทางของคนตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มผมสีนิลเริ่มหงุดหงิด

เฮียวกะ...หันมา !

น้ำโหเริ่มมีมากขึ้นอีกฝ่ายสะบัดแรงขึ้นแต่สู้แรงไม่ไหว

บอกให้หันมาไงเล่า !!!

ชิริวจับไหล่อีกฝ่ายหันมาประเชิญหน้ากับตนอย่างรุนแรงตามโทสะที่มี

นัยน์ตาสีดำสนิทเบิกกว้างกับภาพตรงหน้าที่ไม่อยากเชื่อ!!!

ถึงสายฝนจะร่วงโรยแต่ร่างกายกับไม่เปียกปอน เพราะมีร่มคันน้อยกันเม็ดฝนรอบกายเอาไว้ แล้วทำไม...จึงมีหยาดน้ำใสๆไหลลงมาตามแก้มล่ะ ตาสีฟ้าสดบัดนี้กับกลายเป็นรอยบวมช้ำรอบดวงตากลมนั้น

.....เฮียวกะ.....นะ....นาย....ร้องไห้ทำไม.....!!? ชายหนุ่มผมสีทองไม่พูดอะไร ปล่อยคันร่มให้หลุดจากมือโพล่งเข้ากอดคนตรงหน้า ร้องไห้โฮเสียงดังออกมาอย่างอดกลั่น กลบเสียงหยาดฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย

...อบอุ่น...

ความอบอุ่นที่แสนคิดถึง

ความอบอุ่น...นี้มัน....

......ของใครนะ.....

ท...ท่านแม่... เฮียวกะตื่นขึ้นมาอย่างอ่อนล้า

ตื่นแล้วหรอเฮียวกะ ? เสียงนุ่นคุ้นหูทำให้เฮียวกะหันไปมอง

ชิริว !!!? นัยน์ตาสีฟ้าเปิดโตขึ้น นายมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง !?

ก็...มาตามหานายไง ชายหนุ่มผมสีดำขลับยิ้มตอบอย่างอ่อน

ไม่รู้ว่าเป็นไข้หรืออย่างไร ทำไมภาพที่เห็นถึงทำให้ใบหน้าร้อนผ่าวถึงเพียงนี้

เป็นอะไรน่าแดงเชียว ไข้เหรอ ? ชิริวยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ด้วยสันชาตญาณหรืออะไรก็แล้วแต่เฮียวกะนั่งทัดก้นหนีทั้งที

ไม่มี...ไม่มีอะไรทั้งนั้น !!! กริยามันฟ้องแต่กลับส่ายหัวดื้อดึงไม่ยอมรับ

แล้วนายจะตะโกนทำไม พูดเบาๆก็ได้ยินนะ ชิริวมองเฮียวกะอย่างงงๆคิ้วผูกกันแทบจะติดกันเป็นโบว์

นั้นมันเรื่องของฉัน ! เป็ดน้อยเริ่มโวยวายอย่างไม่มีเหตุผล แต่ว่า...ที่นี้.... ?

ก็...สนามเล่นในสวนสาธารณะน่ะ ยังไม่ทันพูดจบชิงพูดก็ซะแล้ว