มาแล้วกับฟิคเวียนที่ดองไปเป็นชาติๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ได้ฤกษ์แล้วลงเลยล่ะกันนะ^^"
ภาพสะท้อนของกระจกไม่ใช่ตัวผมแต่เป็นเธอ ผมวิ่งออกจากห้องไปยังจุดหมายในใจขอผมคือผมต้องการที่จะวิ่งเข้าไปพูดคุยกับเธอ เส้นทางที่ดูเหมือนใกล้แต่กลับไกลในความเป็นจริง ผมวิ่งไปลงมาตามบันได ผ่านซอกเล็กๆในโรงเรียนไปตรงจุดนั้นที่ที่เธออยู่ แต่เมื่อผมไปถึง.............
เธอก็ไม่อยู่เสียแล้ว
ผมรู้สึกเสียดายจริงๆที่ได้เพียงแค่เห็นเธอเท่านั้น ผมก้มหน้าขอตกแต่แล้วสายตาของผมก็มองไปตรงจุดที่เธอเคยยืนอยู่ ตรงนั้นมีซองจดหมายสีขาวที่เหมือนถูกวางอยู่กับพื้น ผมเขาไปใกล้ๆแล้วหยิบมันขึ้นมาดู
" อะไรเนี่ยะ ! จ่าหน้าซองถึงทุกคนที่ถือจดหมายฉบับนี้.....!? " ผมคิด ผมพลิกด้านหลังไปตรงที่ปิดซอง ซองก็ยังไม่ได้ปิด
ผมรู้สึกแปลกๆที่ร่างกายดูเหมือนมันจะไม่ฟังผมเสียแล้ว ตามมารยาทผมต้องไม่เปิดมันเหมือนมีอะไรสะกิดใจให้มือของผมเปิดซองอ่านข้อความในจดหมายนั้น
..............................................
....................................
.........................
..................
..........
เรียน ทุกท่านที่กำลังอ่านสารฉบับนี้..................
...........................................................
.......................................
..........................
................
............
ข้อความในนี้หลังจากที่ผมอ่านมันจนจบ ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรมาทุบที่ต้นคอของผม สมองของผมไม่สั่งการชั่วขณะ แต่กลายเป็นว่า...ผมกำลังถูกอารมณ์ของผมบังคับตัวของผมอยู่
ผมฉีกจดหมายเป็นชิ้นขย้ำอย่างไม่ใยดี อะไรกันจะให้ผมเลิกทำในสิ่งที่ผมรัก ไม่....ผมไม่ต้องการเช่นนั้น ผมไม่อยากให้มีใครมาขัดขวางผมกับคนฟังที่ผมรัก
ผมรู้สึกเหมือนคนบ้า ควบคุมสติของตนเองไม่ได้ ผมกำลังโกรธกร้าวอย่างรุนแรง ผมรู้สึกว่าคนในบริเวณนี้เริ่มที่จะมองผมแปลกๆ ผมเองก็เริ่มจะคุมสติได้เล็กน้อยจึงตักสิ้นใจเดินออกจากบริเวณนั้น
ผมเดินออกจากที่ตรงนั้นเดินไปอย่างล่องลอยเพื่อทำให้ใจสงบลง ผมเดินดูทุกอย่างอย่างไม่สบอารมณ์นั้น ผมอยากจะให้สายันต์พาผมออกจากซะ แล้วไปหาที่สงบๆคุยกันเพื่อที่ผมจะได้สบายใจมากขึ้น
ตุ้บ !
ผมรู้สึกเมื่ออะไรร่วงหล่นลงมาสู้พื้นเบื้องล่าง นัยตาผมเบิกกว้างเมื่อหันหาเจ้าของเสียงนั้น
..............................................
...............................
................
.......
....
ขณะนี้ผมกำลังอยู่ในห้องพยาบาลของโรงเรียน เธอค่อยๆลืมตามตื่นขึ้นมา แสงสว่างในห้องทำให้เธอลืมตาขึ้นอย่างยากเย็น เธอหันมาทางผมเปล่งเสียงอย่างเบาบางพยายามจะถามผมว่า ที่นี้คือที่ไหน!!?
" ที่นี้คือห้องพยาบาลไง คุณเซคิกุจิ " ผมตอบเป็นภาษาอังฤกษ
" หรอค่ะ... " เธอพูดด้วยเสียงอิดโรย ดวงตาของเธอเลื่อนล่อยมองเหม่อไปที่เพดานสีขาวบริสุทธิ์ ฉันมาที่นี้ได้ยังไง
" ผมเห็นคุณเป็นหน้ามืดล้มลงพอดีเลยพาคุณมาที่นี้ "
" งั้นหรอค่ะ...ขอบคุณมากค่ะ " เธอหันมายิ้มให้กับผมอย่างเป็นมิตรกับคำพูดที่ผมไม่รู้เรื่อง " แต่ว่า...แว่นตาของฉันอยู่ไหนค่ะ ? ฉันอย่างมองเห็นหน้าของคุณ " ผมไม่เข้าใจที่เธอพูดแต่เธอทำท่าชี้ๆไปที่แว่นบนโต๊ะ ผมก้มหันไปหาแว่นบนโต๊ะแล้วหยิบส่งให้แก่เธอ
ยามตอนที่เธอไม่ได้สวมแว่นก็ดูน่ารักไปอีกแบบแต่ผมว่าเธอใส่แว่นแล้วดูดีที่สุด!
เธอเงยหน้าขึ้นมามองผมแล้วทำสายตาแปลกใจ ... เธอทำหน้าเหมือนเห็นผมเป็นตัวประหลาดอะไรอย่างงั้น
" คุณ...ที่พบกันที่ป้ายรถเมย์ ! คุณมาอยู่ที่นี้ได้ยังไงค่ะ !!!??? " ท่าทางตอนนี้ดูตลกยังไงชอบกลแหะ
ท่าทางของเธอดูเหมือนจ๊ะใจเย็นขึ้นเธอจริงเริ่มพูดเป็นภาษาอังฤกษกับผมด้วยคำที่เธอพูดขึ้นอีกครั้ง
" ผม...คือ...ผมมาทำงานที่นี้ ไม่สิ...พอดีเพื่อนผมชวนมาทำงานพิเศษที่นี้น่ะครับ " ...รู้สึกคำตอบที่ผมพูดออกไปจะทำให้เธอแปลกใจกว่าเดิม
" ทำงานหรอค่ะ ไม่ทราบว่าคุณมาทำงานอะไรที่นี้หรอค่ะ ? "
"ผมมาแสดงเปียโนที่โรงเรียนนี้แหละครับ " ผมตอบออกไปตรงๆแต่เธอกลับทำหน้าเหมือนเห็นผี
"เอ๋ !...คุณเล่นดนตรีด้วยหรอค่ะ !? " เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียงทำท่าทางตื่นเต้น
"อ่ะครับ....เล่นมานานแล้ว " ผมเกาหัวเขินๆเมื่อเธอมีท่าทางเช่นนี้
" ฉันก็เล่นนะค่ะ ฉันชอบดนตรีมากเลยค่ะ ฉันน่ะนะก่อนที่จะมาเข้าชมรมดนตรีของที่นี้ฉันเคยเล่นขลุ่มมาก่อนน่ะค่ะ พอฝึกไปเรื่อยฉันก็ได้เล่นเครื่องดนตรีที่ฉันชอบค่ะ ฉันชอบเล่นทรัมโบนค่ะ " ดูท่าทางเธอจะดูมีอาการดีขึ้นเมื่อผมพูดเรื่องดนตรีกับเธอ ดูเธอท่าทางผ่อนคลายมากกว่าตอนที่ผมกับเธอเจอกันครั้งแรก เธอเล่าเรื่องของเธอให้ผมฟังอย่างสนุกปาก ผมรู้สึกสนุกตามไปกับทุกคำที่เธอพูดก่อนที่จะ...
"แต่ว่า...จดหมายฉบับนั้น.............. " จดหมาย...ผมกำลังคิดว่ามันใช่จดหมายฉบับที่ผมได้มาหรือเปล่า จนกระทั่งเธอชูขึ้นมาให้ผมดู
" คุณก็ได้เหมือนกันหรอครับ !? " ผมถามเธอด้วยน้ำเสียงที่แปรเปลี่ยนไปจากเดิม
" คุณก็ด้วยหรอค่ะ ! " เธอทำหน้าตาตื่นอีกครั้ง
" ครับ ผมไม่คิดว่าจะมีคนแบบนี้อยู่ในโลก "
" ใครกันนะที่เป็นคนทำกัน " เธอเท้าคางขึ้นมาทำหน้าเหนื่อยใจ ใจผมเองก็อยากรู้เช่นกันว่าใครเป็นคนทำ
" เอ่อ... " เธอแทรกเสียงขึ้นมาขัความคิดของผม " เราคุยกันมาก็ตั้งนานแล้ว ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรค่ะ ฉันชื่อ เซคิกุจิ คาโอริ ค่ะ " เธอแนะนำตัวพร้อมกับโปรยยิ้มอย่างอ่อนโยน
ดูเหมือนเธอเองจะจำไม่ได้ว่าเคยแนะนำตัวให้ผมฟังแล้วครั้งหนึ่ง ควรจะเป็นผมมากกว่าที่แนะนำตัวกับเธอ
" ผมชื่อ ลีมินฮุง ครับ " เธอทำตาเบิกกว้างเมื่อผมพูดชื่อของตัวเองออกมา
" ยินดีที่ได้รู้จักคุณนะค่ะ "
" ผมก็เช่นกันครับ "
เวลาผ่านไปเรื่อยๆจนกระทั่งเธอทำท่าทางจะลุกขึ้นจากเตียง
" ให้ผมช่วยไหมครับ? คุณยังไม่แข็งแรงดีนะ " ผมพยายามเข้าไปพยุงเธอแต่ถว่าเธอร้องบอกปฎิเสธออกมา แต่ถึงแบบนั้นผมเองไม่สามารถที่จะทำตามคำปฎิเสธของเธอได้เช่นกัน
แล้วสุดท้าย.....เธอก็สะดุดขาของตนเองจนได้
หน้าของเธอลงมาซบกับไหล่ของผมพอดี มือของผมที่จับไหล่อขงเธอนั้นทำให้ผมรู้สึกว่า เธอเป็นคนที่หน้าปกป้อง
ผมรู้สึกถึงความรู้สึกบางอย่างที่ก่อขึ้นในใจของผม
ความรู้สึกที่อบอุ่น
ความรู้สึกที่ทำให้หน้าของผมร้อนผ่าว
..........ความรู้สึกที่แม้แต่ตัวเองยังไม่สามมารถอธิบายได้........
ผ้าม่านพัดลู่มาตามแรงลมนอกหน้าต่าง พัดพาใบไม้แห้งที่กำลังจะร่วงโรยเข้ามา ใจผมอยากจะให้เวลาของเราหยุดเพียงแค่นี้ สิ่งที่ผมคิดของเพียงแค่สายลมในยามนี้ได้ยินมันก็เพียงพอ
-------------------------------------------------------
ขออีกสักเรื่องนะเอ่อ !
อยากขายโดอ่ะพี่อ๊อฟจ้า~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~(พูดง่ายๆว่างเฟ้ย !)
ตอนนี้แต่งฟิคเป็ดใต้ต้นหริวจบไปแล้ว โฮะๆๆๆๆไว้จะเอามาลงให้อ่านกันนะค่ะ
แต่ว่าคุก็จะทำเป็นเล่มๆด้วยนะค่ะ แต่ในเล่มคุจะแซกโดลงไปด้วย(ซึ่งตอนนี้ร่างๆได้แค่ 12 หน้าเองจ้า~)
อยากขายงานนี้อ่ะพี่ๆกลุ่มควายธนูขา~~~~~
ดูรายละเอียดที่นี้นะค่ะ
http://www.otakumagazine.net/winter_carnival.asp
บูธล่ะ 150 เองนะพี่อ๊อฟ อยากขายจริงๆ>w<เด๊ยวออกบูธให้เดี้ยนขายเรื่องเดียวก็ได้นะ กร๊าซซซซซซ
แล้วไว้มาคุยกันะจุ๊บๆ
แปะรูปป๋าเบงานเครยองเมื่อนานมาแล้ว(งานโคโคโระได้มั้งค่ะ)
ไปแหละ จะดองนิดๆเพื่อมห้คนได้อ่านฟิค(เหมือนบังคับเลยแหะ)
.
.
.
edit @ 2006/11/21 21:26:33
