------------------------------------------------------

เอ๋ !...นั้นมันเสียงอ่ะไรน่ะ !? ริอาทักขึ้นในขณะที่เรากำลังนั่งคุยกันอยู่ ผมก็ได้ยินเมื่อกี้นะ เมื่อเสียงอะไรสักอย่างระเบิดแหะ ....คงมีใครเล่นซนละมั้ง...

ตายแล้ว !...ขอโทษนะค่ะ ดิฉันต้องไปแล้วละค่ะ เธอมองดูนาฬิกาทำหน้าตาตื่น

เอ่อ...ไปไหนหรอครับ ? ผมถามอย่างอยากรู้

เอ่อ...คือดิฉันที่พาคุณมากินที่นี้ก็เพราะดิฉันนัดเพื่อนไว้ที่นี้น่ะค่ะ

หรอครับ งั้น...เราไปก็เลยดีกว่า

ผมกับเธอจ่ายตังค์เดินออกจากร้านนั้นรีบไปยังจุดนัดพบเพื่อนของเธอ

ฮึ่ม !....ยัยริอามาช้าจริงๆเลย ว่าเรามาช้าแล้วนะยัยนั้นกลับมาช้ากว่าเราซะอีก ใบหน้าบูดบึ้งฉายแววโกรธกร้าวกับการรอคอยเพื่อนสาวของเขา

...ใจเย็นน่า...นายเป็นคนทำให้ช้าเองนิหน่า เพื่อนหนุ่มของเขาพูดอย่างเหนื่อยใจแต่กลับฉีกยิ้มเล็กๆ

ร่างบางฟังแล้วหันควับ เจ้าบ้า ! ฉันไม่ผิดนะเฟ้ย !! นาย....นายนั้นแหละที่ผิด !

อ่อหรอ ร่างสูงหันหน้าหนีทำเป็นไม่สนใจการกระทำเช่นนี้ส่งผลให้เพื่อนของเด็กน้อยสติแตก

เจ้าบ้า !!! เด็กผมทองเหลืออดเสกคทาขึ้นจ่อไปที่คอของคนตรงหน้า

เจรอสยืนนิ่งอย่างเฉยชาดูเขาจะไม่สนใจกันการกระทำแบบนี้เท่าไร

ฉันจะ...ฉันจะฆ่านาย ! ซาซาลอทร่ายเวทร่วมไปที่ไม้คทาอย่างรวดเร็ว

นี้พวกนายทำอะไรกัน หา !? เหมือนเสียงสวรรค์เด็กผมทองหยุดหารกระทำอันน่าบาดเสียวลงหันไปมองคนที่เป็นต้นเสียงขัดจังหวะการฆ่าของเขา

ซาซาลอทนายทำอะไรน่ะ ? ริอาถามคนตรงหน้าอย่างงงๆ

อืม....ท่าทางเขาจะเป็นเพื่อนกันนะ

ผมจ้องมองเด็กผมสีทองยาวสลวยหยิกเป็นลอน ร่างของเธอค่อนข้างเพรียวบางพอสมควรเลย หน้าตาก็น่ารักไม่เลวแต่พอเธอเดินเข้ามาใกล้ริอา เธอแล้วเริ่มขยับปากผมก็ต้องหยุดความคิดของผมทั้งที

ยัยแก่ตีนกาหนา ! มาช้าอีกแล้วนะ เฮ้อ...ยัยคุณป้าไม่ทราบว่าไปกินหมากที่ไหนมาครับ ?

!!!!!

หา !? คนสวยแบบนั้นเป็นผู้ชาย ! ไม่จริงน่ะ !...ผมคือว่าเขาเป็นผู้หญิงซะอีก

ผมหยุดความคิดนั้น แล้วเริ่มมองภาพตรงหน้า ....ผมรู้สึกว่าสงครามน้ำลายยังคงดำเนินต่อไป...

จะไม่พูดอะไรหน่อยหรอคุณป้า ! รู้ไหมว่าพวกผมมารอคุณป้านานมากเลยนะ ทำไมหรอ ? ไปเดินเล่นทอดน่องชมวิวที่ไหนมาละถึงมาช้าน่ะหา !? เด็กหนุ่มผมทองยังคงพูดจาเสียดสีต่อไป

ผมว่า....ริอาเงียบจนผมรู้สึกว่า ........มันเงียบจนน่ากลัวเลยแหละ........

" ก็ยังดีที่มาดีกว่า ไม่มาเลย มารอคนแก่แบบนี้หาเวลาไปหาสาวๆดีกว่า "

.....................................................................

...........................................................

..................................................

ทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นความเงียบ.........................

..........................................

....................................

..........................

.....................กลับคนปากเสียที่นอนจมกองเลือดอยู่ข้างปลายเท้าของหญิงสาว

ผมจึ่งได้สัจธรรมข้อใหม่ในตัวของริอา

....อย่าไปหาว่าเธอแก่เชียวนะเพราะหมัดเดียวของเธอสามารถทำให้คนตายได้.....

ผมแยกกะริอาหลังจากเธอพบกับพวกเพื่อนของเธอ ผมรีบเดินทางกลับบ้านเพื่อไปดูเปียโนหลังใหม่ที่ผมสั่งซื้อทันที

เมื่อผมกลับมาถึงบ้านพอเปิดประตูเขาไปโทรศัพท์ก็ดังขึ้นทั้งที

ครับ

เฮ้ !ไอ้มินนน ตอนนี้แกเป็นยังไงมั้งว่ะ ? ไอ้สายันห์อีกแล้วหรอ...มากวนประสาทอะไรแต่ดึกเนี่ยะ

ก็ดีละนะ ฉันซื้อเปียโนหลังใหม่มาแล้ว แล้วฉันจะไปเก็บตังค์ที่แก ผมพูดออกไปแบบนั้น กะแบบว่าเอาให้มันหน้าเสียกันไปเลย

โอเค ฉันรู้แล้วเท่าไรเดี๋ยวส่งบิคมาแล้วกัน จะจ่ายให้ ดูมันจะไม่ทุกข์ร้อนเลยแหะ ไอ้เด็กบ้านรวย

อืม...ฉันจะมาบอกนายว่าที่เพื่อนฉันให้งานมาน่ะ ให้นายไปแสดงที่งานโรงเรียนละนะ ไปตามนี้นะ...................

สายันห์เริ่มบอกที่อยู่ผมจดตามลงกระดาษข้างโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว

เอาละแค่นี้ก่อนแล้วกัน แล้วพรุ่งนี้ไปพบกันที่โรงเรียนนะ

โอเค...ตกลงตามนี้นะ เจอที่โรงเรียนตอนเก้าโมงฉันจะไปพบเพื่อนของนาย

อืม โชคดี แล้วสายก็ตัดไปอย่างรวดเร็ว

ผมค่อยๆวางหูโทรศัพท์กลับที่เดิม ผมมองเปียโนหลังใหม่ที่ถูกแบกมาอยู่ในห้องของผม

มันเป็นเปียโนไม้อย่างดี ขัดจะเงามัน ราคาของมันก็ สองแสนเยน พอเห็นแบบนี้แล้ว...ผมเริ่มจะอยากเล่นมันขึ้นมาแล้วละซิ

แต่...มันจะไม่เป็นการรบกวนคนอีกงั้นหรอ เพราะตอนนี้ก็เป็นเวลานอนของคนอื่นๆในโรงแรมซะแล้ว

ความที่คิดสองจิตสองใจแต่กิเลศความอยากลองเล่นมันมีมากกว่าผมเลยเปิดผ้าคลุมออกแล้วลากเก้าอี้มานั่งลงหน้าคีย์บอร์ดเปียโน

ผมค่อยๆเอานิ้วกดลงไปตามคีย์บอร์ดลองไล่เสียงดู

...เสียงเพราะไม่เลวทีเดียว...

ผมเล่นไปเรื่อยๆตั้งแต่ไล่เสียงจนกระทั่งกลายเป็นบทเพลง

ภายในเดือนมืดไร้พระจันทร์คงมีแต่ดวงดาวเท่านั้นที่ได้ยินเสียงบรรเลงเปียโนของผม

.........เพราะผู้คนต่างหลับใหลกันไปหมดแล้ว.......

เงามืดย่างกายในตรอกซอยแห่งหนึ่ง คนหนึ่งได้ยินเสียงเปียโนเสียงที่ลอยมาตามสายลมด้วยใบหน้า........

....บูดบึ้ง......

อืม !?..... ผมหลับไปตั้งแต่เมื่อไรกันนะ

ผมยันตัวลุกขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนคีย์บอร์ดเปียโน

นี้มันกี่โมงกันแล้วนะ ? ผมคิดในใจขณะหันไปมองนาฬิกา

แปดโมงครึ่ง......แปดโมงครึ่ง ! แย่แล้วผมสายแล้ว !!

ผมรีบอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว รีบออกจากโรงแรมตรงไปไปยังโรงเรียนที่นัดหมายทั้งที

วันนี้รถไม่ค่อยติดเท่าไรผมจึงมาถึงได้ตรงเวลาพอสมควรแม้มันจะเลทนิดหน่อยก็เถอะ

เฮ้ !...มินฮุง ผมหันไปผมองต้นเสียงที่เรียกผม

เห็นสายันห์กำลังโบกมือเรียกผมจึงทักทายตอบกลับไป

อา...ว่าไง ไหนเพื่อนของนายละ ? ผมมองมันที่ใส่เสื้อสบายๆมาในสถานที่แบบนี้

อืม...เขาอยู่ห้องผู้บริหารน่ะ รีบไปกันเลยดีกว่า สายันห์เดินนำเพื่อจะพาผมไปพบกับเพื่อนของเขา

เหมือนหางตาของผมจะไปพบกะไรสักอย่างที่คุ้นตา....แต่.....ผมคงจะตาฝาดไปมั้ง....

เพื่อนของสายยันห์(ซึ่งดูไม่เหมือนเพื่อนเขาซะเลย)มันบอกว่าเป็นเพื่อนที่เคยเรียนด้วยก่อนมาก่อน.....แต่ว่าดูเขาจะแกกว่าผมแล้วแก่กว่ามันอย่างมากเลยละ ถึงกับมีเพื่อนเป็นผู้บริหาร....มันจะมากไปมั้ง

อืม...เขาพูดภาษาญี่ปุ่นทุกคำเลยแหะ ก็ยังดีที่สายันต์ยังพอเป็นล่ามแปลให้ผมฟังได้บ้าง

ที่สายันต์บอกมาก็มีประมาณว่า เขาต้องการจะจัดงานอำลาให้แก่พวกศิษท์ซึ่งค่าตอบแทนก็ไม่เลวที่ดีเลยละ

เขาพาผมและสายันต์เดินดูไปรอบๆโรงเรียน

โอ้ !...นี้คือห้องวงโยของที่นี้หรอเนี่ยะ !? แต่ผมว่าห้องมันดูจะเล็กไปมากกว่าจะเรียกว่าห้องซ้อมนะ อืม...อุปกรณ์ก็เยอะไปเลวเลย

ผมจ้องมองดูเครื่องดนตรีแต่ละชิดไปเรื่อยๆก็ที่สายตาของผมจะหันไปเจอกับกระจกที่สะท้อนเป็นภาพ............... !!!

งั้น !....ที่ผมมาแล้วเห็นตั้งแต่ครั้งแรกก็ไม่ใช่ตาฝาดละสิ !!?

ผมได้เห็นเธออีกครั้งแล้ว

.....เซคิกุจิ คาโอริ......

เอาละค่ะจบกันต่อไปอีกตอนแหะๆหลังจากไม่ได้อัพมายาวนานพอสมควรเลยนะค่ะ ^^"

อันนี้คิดว่าคงจะยาวหน่อยแต่เสียดายที่คุไม่ได้วาดรูปไว้เลยอ่ะค่ะแหะๆๆๆๆๆๆๆ(อยู่โรงเรียนก็วาดทั้งวันแต่เป็นอย่างอื่นนะแหะๆ)

อืมตอนนี้คุก็.....ตัดแว่นใส่แล้วละค่ะ(ชอบแว่นแต่ดันใส่แว่นซะเองซะงั้นเลยนะ) แบบว่าสายตาสั้นน่ะค่ะ =w=llll การใส่แว่นก็ไม่เลวนะค่ะทำให้เราเห็นโลกชัดขึ้น 555+

แต่คุไม่ได้ใส่ทุกวันเวลาหรอกนะค่ะ ใส่เฉพาะตอนเรียนหรือมองไกลๆไม่เห้นเท่านแหละค่ะ แหะๆๆๆๆ(ไม่ใช่สาวแว่นเต็มตัวละตัวเอง^^~)

อา....งานเยอะจัง ไม่ค่อยมีเวลาเท่าไรนักหรอกค่ะ ฮือ.....

เอ่อ...ถ้าใครไปงานจัมป์ทักคุได้นะค่ะ(เขาจะรู้จักแกหรอหน้ายังกะชัตเตอร์=[]=!!!!)แบบว่าคุก็จะใส่ๆถอดแว่นน่ะค่ะ 555+ หาตัวไม่ยากหรอก=__,=+

ไม่ได้แต่งคอสนะค่ะ ฮี่ๆๆๆไปเดินดูงานเฉยๆค่ะ แล้วก็จะให้พี่ชายสอนปาดเครยองด้วยแหละค่ะ (อ๊ากกกก!!!....เห็นเพื่อนทำเป็นแล้วอดไม่ได้)

เอนที่นี้ไร้สาระแล้วยาวหน่อยก็ขอบคุณนะค่ะที่ทนอ่านมาจนถึงนี้ไปแล้วละค่ะ^^~